یادگیری برای دانستن، یادگیری برای انجام دادن، یادگیری برای تعامل با انسان‌ها و یادگیری برای بودن.

یادگیری برای دانستن: یاد می‌گیریم تا با حقایق موجود در جهان آشنا شویم؛ تا علت و معلول‌ها را بشناسیم.

یادگیری برای انجام دادن: یاد می‌گیریم چگونه کاری نظام‌مند را انجام دهیم؛ تا مهارت بیاموزیم.

یادگیری برای تعامل با انسان‌ها: یاد می‌گیریم با یکدیگر گفتگو و سازش کنیم؛ تا جامعه‌ای متمدن داشته باشیم.

یادگیری برای بودن: یاد می‌گیریم برای چه زندگی می‌کنیم؛ تا بفهمیم چگونه زندگی کنیم.

4learning

اما برای این ۴ نوع یادگرفتنی چه راهی بهتر است؟

یادگیری برای دانستن: به کارآمدی سازوکارهای شناختی ذهنمان همچون حافظه، ادراک، زبان و حل مسئله نیازمندیم. باید تمرکز کنیم و مطالب را ادراک کنیم و بعد از آن به تکرار و بسط مطالب آموخته‌شده بپردازیم.

یادگیری برای انجام دادن: تجربه ثابت کرده است بهترین راه مهارت‌آموزی یادگیری از فردی است که به مهارت بالایی در این زمینه دست یافته است. علاوه بر آن تمرین، کلید کسب مهارت است و صد البته دانستن مبانی علمی آن مهارت، می‌تواند کمک‌کننده باشد.

یادگیری برای تعامل با انسان‌ها: شاید تعامل با انسان‌ها خود یک مهارت است و تجربه تعامل اجتماعی و تلاش برای درک اطرافیان از طریق بیان نظرات شخصی خود و گوش دادن به نظرات شخص مقابل بهترین راه باشد. مهارت‌های اجتماعی را می‌توان در مدارس آموزش داد و آموزش مهارت‌های اجتماعی در مقاطع مختلف تحصیلی از دبستان تا دبیرستان در تقویم آموزشی مدارس بسیاری از کشورها وجود دارد.

یادگیری برای بودن: گفتن از راه یادگیری برای بودن مشکل است شاید چون مسیری شخصی‌ست؛ اما احتمالا هر چه بیشتر بدانیم، درون‌نگری کنیم، تجربه کنیم و تعامل اجتماعی داشته باشیم؛ به یافتن معنای زندگی خود و معنای وجودی هستی نزدیک‌تر می‌شویم.

چه خوبند مدارسی که بتوانند هر چهار نوع یادگرفتنی را به دانش‌آموزان بیاموزند و از یادگیری دانستنی‌ها و مهارت‌ها فراتر روند.